Para Drutów. Miejsce, w którym ludzie zostają

Tosia rzuciła pracę w korporacji i otworzyła małą pracownię włóczki przy Hożej 27. Nie wiedziała wtedy, że to miejsce stanie się drugim domem dla ludzi, którzy gubili się w swoich życiach.

Para Drutów to pracownia jakich mało: ciepłe światło, zapach herbaty, druty stukające rytmicznie i pies Mokka, która zarządza wszystkim z miną osoby publicznej. Ale prawdziwą magią tego miejsca są ludzie, którzy do niego przychodzą.

Pani Teresa - siedemdziesięciotrzylatka w czerwonym berecie, która od śmierci męża nie umiała o nim mówić. Marek - emerytowany historyk, który przez czterdzieści lat żył w cieniu starszego brata. Alicja - malarka, która przestała tworzyć dwadzieścia trzy lata temu. Sara - uciekła sprzed ołtarza i nie miała dokąd wrócić. Adam - samotny ojciec, który próbował wszystko ogarnąć sam. Michał - chłopiec, który przyszedł schować się przed śniegiem i już nie wyszedł. Lena, Natalia, Karol... I wielu innych, którzy nawet nie wiedzieli, czego szukali.

Każdy z nich przyszedł z czymś własnym - ze stratą, z lękiem, z tajemnicą. I każdy odkrył przy stole pełnym kubków, motków i pluszowego psa, że niektóre rany goją się nie samotnie, ale przy ludziach.

To powieść o tym, jak małe miejsce może uratować duże życie. O Warszawie, która o piątej po południu wygląda jak północ. O grudniowym świetle, drobnych cudach i o ludziach, którzy uczą się wracać do siebie nawzajem.

A na końcu - list, którego nikt się nie spodziewał. List, który zmienia wszystko, co Tosia wiedziała o własnym małżeństwie.

Dla czytelników, którzy kochają: * powieści o silnych kobietach i ich codziennej odwadze * ciepłe historie o przyjaźni i wspólnocie * książki, w których miejsce staje się bohaterem * literaturę bez pośpiechu, do czytania wieczorami z herbatą * klimat polskiej Warszawy spojrzanej z bliska * historie, które pozwalają wierzyć w dobre zakończenia