Bedziesz zyc wiecznie

Ks. dr hab. Lucjan Szczepaniak SCJ - z wyksztalcenia lekarz i teolog. Od 1995 roku kapelan w Uniwersyteckim Szpitalu Dzieciecym w Krakowie. Autor publikacji naukowych i popularno-naukowych z zakresu etyki katolickiej i deontologii lekarskiej. Poeta, ktorego wiersze sa wyjatkowym zapisem przezyc zwiazanych z codzienna sluzba w szpitalu oraz z powolaniem zakonnym i kaplanskim. Dla ks. Lucjana Szczepaniaka, autora prezentowanego tomiku wierszy, codzienna sluzba ciezko chorym i umierajacym dzieciom stala sie takze inspiracja do podjecia tworczosci literackiej. Jako kapelan szpitala dzieciecego, bedac swiadkiem dzieciecego doswiadczenia Kalwarii, ksiadz poeta, z wyksztalcenia lekarz, od wielu lat zglebiajacy te niepojeta tajemnice, poznal prawde, ze w rzeczywistosci jedynymi istotami uprawnionymi do mowienia o niezawinionym cierpieniu dzieci sa one same. Stad w swej poezji niejednokrotnie oddaje im glos, przekazujac ich przeslanie lub ukazujac piekno ich duszy. Cierpiace dzieci uchylaja bowiem rabka tej niezglebionej tajemnicy jedynie tym, ktorzy sa bezposrednimi swiadkami ich bolu, zdecydowanymi na pozostanie z nimi do konca. Te dzieci moga sie wowczas stac dla doroslych najjasniejszym swiatlem na drogach niezrozumialego cierpienia. Refleks tego swiatla zostal utrwalony wlasnie w pelnych ekspresji wierszach, bedacych przede wszystkim modlitwa, rozmowa z Bogiem. Bardzo czesto dotykaja one problemu niezawinionego cierpienia, sztuki poznawania Boga oraz trudnosci, a zarazem piekna zycia wedlug Jego przykazan i wiernosci powolaniu. Wiersz jest moja trudna modlitwa, prosba, zalem, a czasem sporem z Bogiem, ktorego kocham i nie potrafie zrozumiec. Te krotkie utwory sa adoracja cierpiacego Chrystusa w chorym czlowieku. Nie umiem zrobic nic wiecej dla tych, co odeszli oprocz modlitwy i wiersza, ktory ich zapamietal. Poezja jest tez moim wyznaniem wiary. ks. L. Szczepaniak SCJ